SOB Bloghop: levenslessen aan mijn 12-jarige ik

Het is weer tijd voor een Bloghob. Tijdens deze bloghob beantwoorden andere bloggers en ik één en dezelfde centrale vraag. Waar we de vorige keer terugblikten op waar we onszelf over vijf jaar zien, werpen we nu een blik in het verleden. We gaan naar dat kleine jongetje van 12 jaar.

Welke levenslessen zou ik dat jongetje mee willen geven? Laten we beginnen met eet netjes je groenten op, daarna krijg je je toetje pas. Oké, en daarna is het tijd om over te gaan op het serieuzere werk.

Het weggooien van verhalen
Toen ik klein was, was ik al intensief bezig met het schrijven van verschillende verhalen. Hierover heb ik eerder al een blogpost geschreven, waarin ik vertelde over mijn verhalenmap vol verhalen van Griezeltje. Een grote hoeveelheid van deze verhalen heb ik nog thuis liggen. Maar het is dat mijn moeder ze ooit uit de papiercontainer heeft gevist dat ik deze verhalen vandaag de dag nog heb.

wp-1484610367132.jpg
Een heleboel verhalen van vroeger.

Ik heb een hoop geschreven, maar heel veel van deze schrijfsels zijn om verschillende redenen in de papiercontainer verdwenen. Voornamelijk omdat ik niet wilde dat anderen ze zouden lezen. Enerzijds omdat ik ze ‘niet goed genoeg’ vond, anderzijds had ik ook vaak te persoonlijke dingen opgeschreven waarbij ik die map gebruikte om dingen van mij af te schrijven. Nare dingen verwerkte ik bijvoorbeeld wel eens letterlijk in verhalen, alleen liet ik ze dan een fictief personage overkomen.

Zonde, om allemaal weg te gooien. Het is net als een dagboek.

Naamloos-1
Ben ik al aan de beurt?

Minder afwachten, meer doen
In mijn blogpost over de MBTI-persoonlijkheidstest schreef ik al dat ik op papier meer durf te schrijven, dan ik in real life zeg. In het echt ben ik vrij stil en mensen grappen dan wel eens: ‘na een uur merk je pas dat Kevin er eigenlijk zit, wanneer hij dan eens een terechte opmerking maakt.’ Daarom wil ik de tip meegeven minder afwachtend te zijn. In een groep nam en neem ik niet vaak het initiatief, maar wacht ik netjes tot iemand mij ‘de beurt’ geeft.

Uiteraard hartstikke stom, daar in de meeste gevallen die beurt nooit zal komen. En ergens weet ik dat zelf waarschijnlijk ook wel.

Feedback ontwijken
Ook heb ik vaak een hoop zelfkritiek. Iets is ‘niet goed genoeg’, ‘kan beter’, ‘is nog maar een eerste versie’ en raakt maar niet af. Ook is iets nooit af. Je zou kunnen zeggen dat dit soms een vorm van perfectionisme is, maar soms is het ook meer een soort van onzekerheid. Het is een vorm van jezelf indekken voor mogelijke negatieve feedback, ook al weet je dat in de meeste gevallen de feedback toch niet negatief zal vallen. Het is eerder een soort van schaamte waar je je overheen moet zetten.

Hop naar het blog
Hop via de volgende links naar posts van de andere bloggers die vandaag iets hebben geschreven over dit onderwerp:

Celine: Beautyboulevard
Noortje: Norystory
Nicole: Beautyliefde
Tessa: Dailyinception

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s